Ενας χωρος χαρας ,χαλαρωσης,αγαπης,γελιου,ποιησης,χωρις κανενα δηλητηριώδες ειδος οπως πολιτικη,κακα σχολια,ενας χωρος αφιερωμενος σ'αυτους που αγαπαμε και σ'αυτα που λατρευουμε,ενας σοβαρος χωρος ανοιχτος στον ερωτα και την χαρα.
«Είναι ο χρόνος. Μπορούσα ν’ αγοράσω τα πάντα, αλλά
δεν μπορούσα ν’ αγοράσω χρόνο»,
·Προσπάθησα να σκεφτώ την ωραιότερη
μελωδία που έχω ακούσει και στο μυαλό μου υπήρχε μόνο ο ήχος της
γνώριμης φωνής όταν μου έλεγε «σ αγαπώ».
· Θέλω να μιλήσω για την
αγαπημένη μου γεύση αλλά δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν την αίσθηση
που άφηναν τα χείλη της όταν συναντούσαν τα δικά μου …
· Σκεφτόμουνα ποια μυρωδιά είναι ικανή να
διεγείρει ακόμα και τα πιο μυστικά μονοπάτια του μυαλού και είναι μόνο η
μυρωδιά του κορμιού
της...
·Έκλεισα τα μάτια και η πρώτη εικόνα ήταν
η μορφή της την πρώτη στιγμή που την αντίκρισα….
· Ήθελα να ανοίξω τα χέρια μου να
κρυφτώ μέσα στην ωραιότερη αγκαλιά του
κόσμου και για μένα είναι μόνο η δική
της ….Αυτή δεν ήξερε τι είναι για μένα ....δεν ήταν μόνο η
αγάπη ήταν όλες οι αισθήσεις!!!!
«Ο
έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη του σύμπαντος. Δεν είναι μόνον ο άνθρωπος που
ερωτεύεται, μάλλον είναι ο μόνος που δεν το παραδέχεται! Διάφορα πλάσματα ερωτεύονται
το ταίρι τους με αφοσίωση, τρυφερότητα και αυτοθυσία, πολλές φορές. Όμως ο
άνθρωπος δεν ζει χωρίς τον έρωτα. Και ακόμα περισσότερο, χωρίς τον πόνο του
έρωτα. Όσο μεγαλύτερος ο πόνος, τόσο πιο μεγάλη η λύτρωση όταν καταφέρει
κάποιος να βρεθεί με το ταίρι του.»
Έχουμε την εντύπωση ότι η μαχαιριά της αγάπης μας βρίσκει
όταν ένας έρωτας που τον θέλουμε τελειώνει. Δεν είναι έτσι. Η αγάπη, όταν είναι
πραγματική, πονάει από την πρώτη ματιά…Αυτό είναι το τρομερό…πρόκειται για συναίσθημα που καταργεί τη λογική, την ισοπεδώνει. Το ξέρω εξ ιδίαςαντιλήψεως.
“Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα οτι θα πείραζα ,οτι θ’αναστάτωνα των άλλων τη ζωή.
Αυτό ειναι μια ήττα. Καθαρή ήττα”
Κική Δημουλά
«...Και γι' αυτό ποτέ μη στείλεις να μάθεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπά για σένα».Έρνεστ Χέμινγουεϊ
ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΗΤΤΑΣ:
“Τότε οι νεκροί πεθαίνουνε, όταν τους λησμονάνε!” Κώστας Ουράνης (1890-1953)
Δεν μπορείς να γνωρίζεις καν πόσο θάρρος χρειάστηκα για να ξεγυμνώσω την ψυχή μου μπροστά σου.
Εχασα τα πάντα, μα είμαι περήφανος,πριν φτάσω από το ένα σημείο στο άλλο εξαντλήσα όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, παλεύοντας με όση δύναμη διαθέτω.
Εχασα, αφού πρώτα ταπεινώθηκα εξευτελιστικά.... αλλά είμαι χαρούμενος γιατί η ζωή μου έδωσε την χαρά να απολαμβάνω την νίκη της ψυχής μου.Ηπια ως το τέλος το ποτήρι της ήττας.
Μαλλον δεν θα διαβάσει κανείς αυτό το κείμενο της ήττας.
Για κάποιους οι δοκιμασίες είναι μικρές, για άλλους μεγαλύτερες και απαιτητικότερες. Νιώθουν ότι θα περάσουν από καυδιανά δίκρανα, πριν πάρουν μια ανάσα.
Τι ακριβώς παθαίνει κανείς, όταν περνά από καυδιανά δίκρανα; Υφίσταται έντονο εξευτελισμό, εξαναγκάζεται να ταπεινωθεί, να συνθηκολογήσει με ταπεινωτικούς όρους.
Το 321 π.Χ., κατά την διάρκεια του δεύτερου Σαμνιτικού πολέμου, οι Ρωμαίοι προσπαθώντας να κατακτήσουν την Καμπανία, εγκλωβίστηκαν στην περιοχή Καυδιανά δίκρανα ή λατινιστί Forculae Caudinae. Την περιοχή την αποκαλούσαν κατ' αυτόν τον τρόπο, γιατί ήταν στενωπός και βρισκόταν ανάμεσα σε δυο βουνά.
Οι Ρωμαίοι αιχμαλωτίσθηκαν από τους Σαμνίτες. Στην συνέχεια, όμως, οι Σαμνίτες με επικεφαλής τον στρατηγό Πόντιο Ερέννιο ελευθέρωσαν τους Ρωμαίους, αφού πρώτα τους υποχρέωσαν να παραδώσουν τα όπλα τους και να περάσουν ένας προς έναν κάτω από έναν ξύλινο ζυγό σχήματος Π ως ένδειξη υποταγής. Τον εξευτελισμό αυτόν υπέστησαν τόσο οι απλοί στρατιώτες όσο και οι ύπατοι. Μάλιστα είχαν δεμένα τα χέρια και, ενώ περνούσαν, φορούσαν τον οπλισμό τους, πριν τον εγκαταλείψουν.Συνεπώς, κάθε φορά που περνώ από καυδιανά δίκρανα, υφίσταμαι έναν μεγάλο εξευτελισμό. Όλα, όμως, περνούν!!! Μένει η πίκρα!“Όσο λειτουργεί η μαγική σχέση δεν υπάρχει ακόμα ποίηση”
«η πανσέληνος τον Αύγουστο κρατάει δυο νύχτες».
ΥΓ:”Είναι μια άσκηση που τα καταφέρνω καλά. και με συμφιλιώνει με το ιερό λίγο μου. Αλλά εγώ είμαι ένας άντρας που προτιμώ να χάσω από το να κερδίσω με αθέμιτα μέσα, αδίστακτα. Μεγάλο σφάλμα μου και το ξέρω. Και το ωραίο είναι ότι έχω την αυθάδεια να υπερασπίζομαι αυτό το σφάλμα, να το θεωρώ σχεδόν αρετή …”Πιέρ Πάολο Παζολίνι
