.jpg)
Κοιτάμε στα μάτια κι αδέσποτες οι μέρες μας περνάνε.
Η φωνή απ’ την θάλασσα σταμάτησε το μεθυσμένο καράβι.
Ο καπετάνιος άρπαξε το σκοινί που του πέταξε το φεγγάρι,στην ψυχή του.
Και φώναξε :Σ΄ ακολουθώ
Το ξωτικό χαμογέλασε και τον έσπρωξε στα ουράνια
Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι του είπε η "φεγγαρόλουστη"
Το κύμα γέλασε....
Πάλι τα κοπάνησε ο καπετάνιος ,μουρμούρισε.
Η γοργόνα σκαρφάλωσε στην πρύμνη και του δώσε ένα φιλί .
Η πούλια φωτίστηκε απ’ τη χαρα της
Και το φεγγάρι χαμογέλασε
Μα ο καπετάνιος χάθηκε πια απ’ το καράβι
Κοιτάζει από ψηλά να βρει τον Πολικό Αστέρα
(Γράφτηκε στη Αιθουσα της Παλιάς Συγκλήτου του ΕΚΠΑ 14/12/2011)
