Ολόκληρη νύχτα

Ολόκληρη νύχτα 
άγρυπνος όλη την μύχτα, σαν τρελός. 
Όπου να 'ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι του νου μου.
Θα μ' είχε πάρει ο ύπνος πάνω στο γραφείο αν δεν ήταν εκεί η χαμογελαστή φωτογραφία σου να την κοιτάζω και μα παίρνω κουράγιο.
 Κανείς. 
Ένα δημοτικό φαμάρι μουσκεύει μες στη νύστα του. 
Πίσω απ' τους ανοιχτούς τόμους της νομολογίας με κοιτάζει ο δάσκαλος και χαμογελά. 
Ώρα να πιάσει βάρδια το φεγγάρι.
 Απελπισμένος κ' η ψυχή μου βαραίνει μουλιάζει ο χρόμος στο καπέλο του ζητιάνου,
 τι είναι τούτο πάλι; σαν μαθητούδι κάνεις, όλη τη ζωή στο γράψιμο. 
Μια συνοδεία νοτισμένα αστέρια έστριβε απ' τη γωνιά της χαραυγής.
 Ένα μικρό φεγγάρι σκαλωμέμο μες στα σύγνεφα ένα μικρό φεγγάρι σύννεφο.
 Ξύπναγε σαν φύτρωνε στην άκρη του γιαλού ένα κοχύλι φρέσκος ήλιος.
 Καλημέρα.
 Ένα μικρό φεγγάρι έσβηνε στη φωνή της. 
Έβλεπα τα χέρια και ήταν μονάχα δυο
 μέτραγα  τα μάτια μου και ήταν μονάχα δυο 
μουλιάζουν τώρα μες στο καπέλο του ζητιάνου μονάχα δυο.
Έκλεισα τον υπολογιστή πήρα τα πόδια μου
η ΑΝΑΤΟΛΉ είναι πανέμορφη.
VINCEREMOS ψιθύριζα.-(20.7.2011 06,45)
ΣΑΓΑΠΩ

ΟΤΙ ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΑ ΦΤΑΙΕΙ

Η κάθε ιστορία αγάπης είναι σαν γεωμετρική πρόοδος πού δίνει κουράγιο, δύναμη, ενέργεια. Και τέτοιες θέλω να  είναι οι ιστορίες μου  και είναι εξαιρετικά αφιερωμένες σ’ αυτούς που ξέρουν και ν’ αγαπούν και να πονούν και πιο πολύ να θεραπεύουν 

ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΑΣ Ο ΤΡΕΛΛΟΣ:

ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΑΣ Ο ΤΡΕΛΛΟΣ:

Τις νύχτες γυρνά η σκέψη μου ,

αστέρια από αλύτρωτες ψυχές από ψηλά κοιτούν κι όλο μου γνέφουνε

πως έχασα λέει την ψυχή μου

και ρωτάω όλο για το χαμένο ξωτικό.

«Έλα τώρα χιλιάδες ναυτικοί χαθήκανε «στο τρίγωνο των Βερμούδων»

και συ ζητάς να βρεις τον δρόμο ..με τι προσόντα?

15/12/2011

ΚΟΙΤΑΖΑ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ

ΚΟΙΤΑΖΑ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ

ΚΟΙΤΑΖΑ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ

Κοίταζα το πέλαγο,

Τα μαγικά μάτια που μαγνητίζουν

Τα κύματα, που για μια στιγμή έπαιζαν με τον ήλιο  που έδυε  κι έτρεχαν να ξεψυχήσουν στα βότσαλα του γιαλού,

ένιωθα το αίμα μου να ακολουθάει το ρυθμό τους, να φεύγει από την καρδιά μου και να απλώνεται ως τις άκρες  μου,

και γινόμουν ένα με  το πέλαγο και το  ατελείωτο ταξίδι ,

η ψυχή μου πουθελε να γαληνέψει στα χέρια τα μαγικά .

Κοίταζα το πέλαγο, τα κύματα που για μια στιγμή έπαιζαν με την καρδιά  μου

 το όνειρο που σε λίγο είχε φύγει από το κάδρο, σαν το καράβι που ταξίδευε χωρίς πυξίδα.

Ψέματα αλήθεια ακόμα στην μέση του τρανού πελάου κοιτώ κατά τον πολικό αστέρα μήπως και βγει η πορεία για την μακρινή ΙΘΑΚΗ.

 Η φωνή ,η τόσο γνώριμη και απεχθής με ξύπνησε απ΄το μαγικό κόσμο που βρισκόμουν: «Έλα τώρα χιλιάδες ναυτικοί χαθήκανε «στο τρίγωνο των Βερμούδων» και συ ζητάς να βρεις τον δρόμο ..με τι προσόντα?

TOΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

TOΠΑΙΔΙ

του Παναγιώτη Αργυρού.

•  Δεν υπάρχει στον κόσμο  πιο λαμπρός ήλιος απ’ τα μάτια ενός παιδιού.

•   Δεν υπάρχει στον κόσμο πιο μεγάλη χαρά απ’ το χαμόγελο ενός παιδιού

•  Δεν υπάρχει στον κόσμο πιο σημαντικό πράγμα από την προστασία ενός παιδιού