Σήμερα ανάψαμε μια μικρή φωτιά

«Σήμερα ανάψαμε μια μικρή φωτιά και ελπίζω στη συνέχεια να αρχίζει να μεγαλώνει, για τον στόχο που έχουμε. Είμαι εδώ γιατί είμαι μαχητής και θα δώσουμε τα πάντα για να πετύχουμε τον στόχο»

Να αγαπάς
σημαίνει να σπαρταράς σε σεντόνια
ξεσκισμένα από την αϋπνία.
Γιατί αγάπη
δεν είναι ένας τρυφερός παράδεισος
μα η βίαιη επίθεση
της λαίλαπας νερού και φωτιάς.

Ήρθες...δε σε περίμενα

Ήρθες...δε σε περίμενα...κι έγινες στη ζωή μου...
ο ήλιος ...τ άστρα μου...το φως....το βράδυ...το πρωϊ μου..
Ήρθες και μου τραγούδησες ...με της ψυχής...την πένα...
μέλλον..παρόν..και παρελθόν...ήρθες...και γίναν...ΕΝΑ
και τώρα αλλού ταξείδεψες... αλλού τα ταξειδεύεις, αλλού χαρίζεις την χαρά και μια καρδιά παιδεύεις.
Τα όνειρα μου κόλαση,
"Αν μ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω."
11/6/2018

ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

12 Ιουνίου 2018

ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να
ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο ; Αυτός είμαι εγώ τελικά μου φαίνεται .Ζητάω το αδύνατο και κρατάω με τα δόντια την ψυχή μου κι
εξακολουθώ με πίστη, με πείσμα να κυνηγάω το αδύνατο. ι τότε γίνεται το
θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε θα μπορούσε να το
μαντέψει: το αδύνατο γίνεται δυνατό».
Ίσως οι "μοντέρνοι επιστήμονες" να γελούν μαζί μου,ίσως να με λυπούνται γιατί ζώ με τα όνειρα με "καρδιακές θυέλλες" ,μα έτσι έφτασα ως εδώ μια ολόκληρη ζωή κι έτσι θα φύγω από δω (ποιος ξέρει πότε),τελικά ίσως πια να είμαι αόρατος!

Πόσο τρελά σ' αγαπώ -

 Πόσο τρελά σ' αγαπώ - - Για τον έρωτα - την πλήρη παραίτηση, την απόλυτη τρέλα, την τέλεια τυφλότητα και τη μοναδική εμπειρία...

Τ'AΚΟΥΣ ΑΝΤΩΝΑΚΗ

Τ'AΚΟΥΣ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ;

Τρεiς ήμισυ το πρωί, πήρα μια ωραία τούμπα- λιποθυμία και δεν πήρε χαμπάρι κανείς στο σπίτι. Μες την παραζάλη έβλεπα ένα αδιόρατο χαμόγελο απέναντι μου!!!,
Το ωραίο ήταν πως όταν συνήλθα είχα χάσει τον προσανατολισμό μου και αντί στην κρεβατοκάμαρα πήγα στην εξώπορτα.
Μετά που συνήλθα πήγα στην κουζίνα βρήκα ένα μπουκάλι

τσικουδιά και ήπια στην υγειά σας και στα βάσανα μου τα ατελείωτα από τον μαύρο Απριλη του 1966 μέχρι σήμερα.
Φταίει ο ανάδρομος Ερμής γνωμοδότησες ,ξέρω γω τι φταίει: η μούντζα ,φταίει ο κακός μας ο καιρός, φταίει που είμαι κακό "παιδι", φταίει που δεν είμαι δούλος,μάλλον φταίει που δεν αντέχω πια και μάλλον χρειάζομαι λίγο service .-
Αλλά βρέ παιδάκι μου ,όλα μαζί «δικαστικά συμβούλια» ,υστερίες , μαλακίες, όλα μαζί ένα κεφάλι χειμώνα καλοκαίρι.
...Αντε να φεύγουμε από δω να πάμε σπίτι μας......
Ιουλιος 2016.-

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ

Για σε, που ξέκοψες απ’ την ζωη μου.
Για σε, που ξέκοψες απ’ το πλευρό του μελισσιού

Και ήρθες να μεθύσεις στο φιλί μου

και την αυγή ,'αφησες με την απορία

Για να μπορώ κι εγώ να στεγαστώ αγάπη μου,

Για να μπορώ κι εγώ ν’ αγαπηθώ;

ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ..

Την έβλεπε να τρέχει ξυπόλητη στην ζεστή άμμο, να ανεβαίνει στον πιο ψηλό αμμόλοφο και να τον χαιρετά.
Κι εκείνη; τι θα μπορούσε να κάνει εκείνη ;
Θα μπορούσε απλά να τα αφήσει όλα για χάρη του.
Θα μπορούσε να μένει δίπλα του ώρες ατελείωτες να τον κοιτά.
Να αναπνέει μόνο για εκείνον, να ταξιδέψει σ' ένα σύννεφο για χάρη του, να τον κοιτά στα μάτια και να σβήνει.
Έκλεβε τις ώρες της για εκείνον.
Τον κοιτούσε στα μάτια και δάγκωνε τα χείλη να μην του πει σ αγαπώ.

Κι ένα πρωί τον αφησε να την περιμένει στο στάση της Ακαδημίας και δεν ήλθε ποτέ.