Ολόκληρη νύχτα
άγρυπνος όλη την μύχτα, σαν τρελός.
Όπου να 'ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι του νου μου.
Θα μ' είχε πάρει ο ύπνος πάνω στο γραφείο αν δεν ήταν εκεί η χαμογελαστή φωτογραφία σου να την κοιτάζω και μα παίρνω κουράγιο.
Κανείς.
Ένα δημοτικό φαμάρι μουσκεύει μες στη νύστα του.
Πίσω απ' τους ανοιχτούς τόμους της νομολογίας με κοιτάζει ο δάσκαλος και χαμογελά.
Ώρα να πιάσει βάρδια το φεγγάρι.
Απελπισμένος κ' η ψυχή μου βαραίνει μουλιάζει ο χρόμος στο καπέλο του ζητιάνου,
τι είναι τούτο πάλι; σαν μαθητούδι κάνεις, όλη τη ζωή στο γράψιμο.
Μια συνοδεία νοτισμένα αστέρια έστριβε απ' τη γωνιά της χαραυγής.
Ένα μικρό φεγγάρι σκαλωμέμο μες στα σύγνεφα ένα μικρό φεγγάρι σύννεφο.
Ξύπναγε σαν φύτρωνε στην άκρη του γιαλού ένα κοχύλι φρέσκος ήλιος.
Καλημέρα.
Ένα μικρό φεγγάρι έσβηνε στη φωνή της.
Έβλεπα τα χέρια και ήταν μονάχα δυο
μέτραγα τα μάτια μου και ήταν μονάχα δυο
μουλιάζουν τώρα μες στο καπέλο του ζητιάνου μονάχα δυο.
Έκλεισα τον υπολογιστή πήρα τα πόδια μου
η ΑΝΑΤΟΛΉ είναι πανέμορφη.
VINCEREMOS ψιθύριζα.-(20.7.2011 06,45)
ΣΑΓΑΠΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου