ΚΟΙΤΑΖΑ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ

ΚΟΙΤΑΖΑ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ

ΚΟΙΤΑΖΑ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ

Κοίταζα το πέλαγο,

Τα μαγικά μάτια που μαγνητίζουν

Τα κύματα, που για μια στιγμή έπαιζαν με τον ήλιο  που έδυε  κι έτρεχαν να ξεψυχήσουν στα βότσαλα του γιαλού,

ένιωθα το αίμα μου να ακολουθάει το ρυθμό τους, να φεύγει από την καρδιά μου και να απλώνεται ως τις άκρες  μου,

και γινόμουν ένα με  το πέλαγο και το  ατελείωτο ταξίδι ,

η ψυχή μου πουθελε να γαληνέψει στα χέρια τα μαγικά .

Κοίταζα το πέλαγο, τα κύματα που για μια στιγμή έπαιζαν με την καρδιά  μου

 το όνειρο που σε λίγο είχε φύγει από το κάδρο, σαν το καράβι που ταξίδευε χωρίς πυξίδα.

Ψέματα αλήθεια ακόμα στην μέση του τρανού πελάου κοιτώ κατά τον πολικό αστέρα μήπως και βγει η πορεία για την μακρινή ΙΘΑΚΗ.

 Η φωνή ,η τόσο γνώριμη και απεχθής με ξύπνησε απ΄το μαγικό κόσμο που βρισκόμουν: «Έλα τώρα χιλιάδες ναυτικοί χαθήκανε «στο τρίγωνο των Βερμούδων» και συ ζητάς να βρεις τον δρόμο ..με τι προσόντα?